گردباد

ما نازک بودیم
دستی که ما را می‌خورد زمخت بود
ما زیبا بودیم
دستی که ما را می‌خورد زشت بود
صدامان که در می‌آمد آواز می‌خواندیم حزین
به پا که بر سر ما می‌فشرد هشدار می‌دادیم: نترکان زیبا را
حالا و اینجا لانۀ زنبور است
وزوزوز نیش و عسل دارد
تهران که دیروز باغ سینما بود
شیراز که باغ حافظ بود 
مشهد که باغ انار بود 
ارومیه که باغ انگور بود 
اصفهان که عکس باغ در آب بود 
کرمان که باغ چشم بود 
آبادان که باغ آتش بود 
تبریز که باغ شهریار بود 
رامسر که باغ بیکینی بود
من که هیچ ندیده بودم
زیرا جایی را نمی‌شد دید
درها بسته بود روی کوچه‌ها
ما کلید خان خود را می‌خواستیم از خدا
ما کلید خانۀ خود را می‌خواستیم از خدا و از ایشان
ما کلید خانه را می‌خواستیم زیرا
ما را در خانه حبس کرده بودند
ما را به خانه راه نمی‌دادند
ما را گرفته بودند و راه نمی‌دادند
ما را ول کرده بودند و راه نمی‌دادند
ما کلید را می‌خواستیم
و دست‌هایی که ما را می‌خورد زمخت بود
و ناخن‌های دراز داشت و دیده بودیم
ناخن‌ها را
شنیده بودیم
از پوست‌های پاره که ناخن‌ها دراز درازند و برق می‌زنند
این صدا که بر سر ما می‌ریخت
با صدای این همه پا که ناگهان هجوم می‌آورد
به حمله روی سنگفرش خیابان‌های لخت سیمانی دراز
در قلب ما گرپ گرپ می‌گرپ گرپ می‌گرپ گرپ
و این صدا و این و این و این و آن
همه با هم
ما گشنه بودیم
دستی که ما را می‌خورد سیر بود
ما خوب بودیم
دستی که ما را می خورد بد بود
می‌رقصیدیم مثل آب که از چشمه می‌تراود به ناز
دستی که ما را می‌خورد شالاپ شالاپ به آهنگ مهیب پا می‌کوبید
مهربان بودیم
دستی که ما را می‌خورد بدجنس بود
خسته شدیم از این همه که ما را به دندان کشیدند خوردند
به دندان کشیدند خوردند به دندان کشیدند خوردند
صدای ما زیر پایی که روی شهر راه می‌رفت بلند شد
صدای ما زیر پایی که روی شهر می‌رفت کلفت شد
جیغ شد گریه شد هوار شد عربده شد
ریختیم بیرون همه را ریختیم از شهر بیرون
دستی که ما را می‌خورد را ریختیم
ما حالا ماییم
حالا فقط ماییم
خود ماییم
ما را می‌خوریم
ما که هنوز همان هنوز همان هنوز
حالا کسی نیست ماییم هستیم
ماییم این که هستیم همینیم که هستیم
درد که می گیریم از این می‌گیریم
که به دندان جگر ما را می‌کشانیم از سینه ما بیرون
نوش که می‌کنیم خون جگر را
از سینه ما نوش می‌کنیم خون جگر را
ما دردیم درد ماییم
خون و جگر را به دندان کشیده از سینه ما
بیرون جویده به دندان فرو برده‌ایم به شکم
که سینه و جگر و دست و دهن دور گلوییم
پاییم فشرده روی سرماییم

 

ساقی قهرمان