در ايران امروز وبلاگ محلی است برای ابراز عقيده. انگليسیها هايد پارک دارند و من ندارم. من از وبلاگ به عنوان هايد پارک استفاده میکنم. برای بيان مواضع سياسی و اجتماعی و بيان تمام حرفهايی که نمی توانم و نمیگذارند که در بستر جامعه ابراز کنم.
در وبلاگ، من من است. من من خودم است. من هيچ وقت تا اين اندازه به خودم نزديک نبودهام. تا اين اندازه به کسانی که هيچ شناختی از آنها نداشتهام نزديک نبودهام. از وبلاگ به عنوان پاتوق استفاده میکنم. گاهی در وبلاگهايمان بحث می کنيم. جدل میکنيم.
من بعد از منتشر کردن مطلبی در وبلاگم باز به سراغش میروم چند بار می خوانمش تا باز ويرايشاش کنم. اين مزيت و برتری است که وبلاگ به روزنامه و در کل به رسانههای چاپی دارد.
وبلاگ خانه شيشهای است که ذهن و فکر من از پشت آن پيدا است.
سال ۲۰۰۴ بود که این مطلبم در بیبیسی منتشر شد.
