توی این هوای گرم هیچی به اندازهی باخت ایتالیا و استقلال در یک روز مزه نمیدهد. مثل یک لیموناد تگری است کنار سواحل هاوایی. تازه ایتالیا دوسال از آخرین قهرمانی جهانش میگذرد، تازه ایتالیا بعد از سی سال از هلند شکست خورد.
آخرین باری که نارنجیها توانسته بودند مانکنها را بکشند بيست و يكم ژوئن سال 1978 بود. در آن بازی ایتالیا ابتدا با گل به خودی ارنی برندتس پیش افتاد، ولی پس از آن خود برندتس توانست گل تساوی را به ثمر برساند و در نهایت آریهان، قرمزته، گل دوم هلندیها را زد تا نارنجیها پیروز میدان باشند.
ایتالیاییها پس از آن باخت، سه دهه بود كه هیچ بازی را به هلندیها واگذار نكرده بودند و از هشت بازی انجام شده تنها دو تساوی در كارنامهشان ثبت کرده بودند. وقتی ایتالیا پیراهن استقلال را بر تن دارد حقش است که این جوری ببازد. قهرمان جهان که چهار ستاره طلایی بر روی لباسش نقش بسته، سه بر هیچ از هلند باخت (فاجعه برن) تا چیزی از این تیم پوشالی باقی نماند.
رییس کمیتهی داوران ایتالیا فردای بازی اعلام کرد که گل اول هلند به آتزوری کاملن صحیح بوده است. پس آبیها الکی دنبال بهانه و آفساید نگردند. سه گل مَشتی از هلندِ مارکو فان باستن خوردند تا هیچ وقت فراموش نکنند که فوتبال فقط دفاع نیست. یک تیم باید حمله هم بکند. ترسوها فقط دلشان را به ضد حمله خوش میکنند. من حالم از فوتبال تدافعی بهم میخورد.
گلهای هلندی یکی از یکی قشنگتر بود. حتا گل دوم آنها آدم یاد گل دنیس برگمپ به آرژانتین در جام جهانی ۹۸ میاندازد. همان بازی که چند ثانیه قبلترش آریل اورتگا از بازی اخراج شد و معلوم بود که رویاهای آبی و سفید امریکای جنوبی در فرانسه به پایان رسیده است.
البته پایان بازی ایتالیا و هلند تمام کابوس ایتالیاییها نیست. هنوز اصل ماجرا باقی مانده است. فرانسه میخواهد برای آنها که زشت بازی میکنند شاه بیت گروه مرگ را بسراید. ایتالیا باید یاد بگیرد که خوب، مردانه و درست بازی کند. باید بفهمد حمله کردن یعنی چه.
یعنی چی فقط دفاع میکنند و دلشان را به ضد حملهها خوش. آدم یادِ سپاهان میافتد. یادتان هست که سپاهان یک نیمه از خط وسط زمین اصلن نگذشت. ایتالیا، استقلال، سپاهان با دفاعی بازی کردنشان روح فوتبال را میکشند. پس حقشان است که ببازند.
قهرمان جهان را باش چهاره ستاره به نشانهی چهار بار قهرمانی جهان بر روی سینهاش دارد ولی مثل بچه دبستانیهای شهر رم بازی میکند. خوب است یک کمی هم به جای پرداختن به جرجیو آرمانی، امپریو آرمانی، گوچی و ورساچه کمی هم دوستان به فوتبال بپردازند.
